مطمئناً اگه وبلاگ داشتم، اونجا برات مي‌نوشتم.

من خيلي چيزها از تو ياد گرفتم، مهم‌ترينش مقاومت بوده و خنديدن موقعي كه درد داري، درد خيلي زياد، كه البته من در ياد گرفتنش خيلي خنگ بودم، كه حتي وقتي درد كوچولو هم داشته باشم، انقدر هوچي بازي در ميارم، كه عالم و آدم مي‌فهمن و بعدش من مي‌مونم و خرابكاري‌هايي كه درست كردنشون به راحتي خراب كردنشون نبوده.

خيلي چيزها هست، حالا اينكه چي شد كه من اين شكلي شدم نمي‌دونم، اما مي‌دونم كه حالا ياد گرفتم كه آدم‌ها آدمند، توي زندگيشون بالا و پايين هست، پستي و بلندي هست، خيلي اتفاق‌ها ميفته، حتي اشتباهاتي كه يه موقعي در مخيله‌ات هم جا نمي‌گرفتن رو مرتكب ميشي، بدون اينكه حتي بفهمي چه شكلي تونستي اون كار رو انجام بدي، يا هرچي، هرچي، هر اتفاقي، ممكنه حتي تو يه موقعيتي بدترين كار رو بكني و بعد هيچكس بهت حق نده، اما يه چيزي هست، من زياد فكر مي‌كنم به درگاه عدل خدا، وقتي تاريخ مي‌خوني اين اتفاق خيلي عجيب نيست، وقتي مي‌بيني همين كارهايي رو كه ما مي‌كنيم و اعتقاداتي كه ما داريم، توي تاريخ چقدر جاي منازعه بوده، فكر مي‌كني كي گفته حق با ماست؟ شايد هم حق با ما نباشه، اين رو ما نمي‌دونيم، فقط اوني كه اون بالاست مي‌دونه، فقط اونه كه مي‌تونه قضاوت كنه، اما يه اعتراف كوچولو بكنم، اونم اينه كه گاهي فكر مي‌كنم شايد خدا روز قيامت هيچكس رو متهم ندونه، كه همه‌ي آدمها تو يه موقعيتي، يه شرايطي حق داشتن يه كارهايي رو بكنن، حتي كارهايي كه ممكنه خيلي بد باشه، مثل قتل، مثل زنا، مثل چه مي‌دونم يه حماقت ديگه. حتي يه بار تو يه كتاب روانشناسي خوندم، كسي كه هوش هيجاني بالايي داشته باشه، مي‌تونه بدترين اشتباهات همسرش رو يا طرف مقابلش رو ببخشه، نوشته بود حتي خيانت رو هم ميشه بخشيد، به نظرت تو زندگي زناشويي چي از اين بدتره؟

كي گفته آدمي كه هوش هيجاني بالا داره، مي‌تونه طرف مقابل رو ببخشه، اما خودش رو نه؟

همه‌ي ما حق داريم اشتباه كنيم، يا ممكنه بدون دليل تو موقعيتي گير كنيم، اما واقعيت اينه كه مريم خوشگلم، ما هركاري كه بكنيم، هر كاري، باز هم آدميم، آدم هم آدمه، ما اومديم توي اين دنيا كه اشتباه كنيم و بزرگ شيم،‌ زخم لازمه‌ي بزرگ شدنه عزيز دلم.

و تو از هركسي كه مي‌شناسم، مقاوم‌تري و من تحسينت مي‌كنم.

اون بغضت هر وقت كه خواست بتركه، شادي هست، مطمئن باش نگاهش عوض نمي‌شه، كه هميشه فكر مي‌كنه آدم آدمه.

مي‌بوسمت